Kłamstwa. Seria Gone. Tom 3

pozbawionego dorosłych. Czy literatura młodzieżowa może być pełna napięcia, brutalności i skłaniających do refleksji pytań o naturę człowieka? Oczywiście! Akcja powieści rozgrywa się siedem miesięcy po tajemniczym zniknięciu wszystkich osób powyżej piętnastego roku życia. Społeczność Perdido Beach coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Głód, strach i konflikty wewnętrzne stają się codziennością, a mieszkańcy strefy RAMZ muszą mierzyć się z kolejnymi zagrożeniami. Powrót Drake’a, pożary wzniecane przez Zila oraz szerzące się plotki o możliwości ucieczki z zamkniętego świata poprzez śmierć sprawiają, że sytuacja staje się dramatyczna. Sposób, w jaki autor przedstawia stopniowy rozpad społeczeństwa jest fantastyczny! Bohaterowie popełniają błędy, kierują się emocjami i często podejmują trudne moralnie decyzje. Grant doskonale buduje napięcie, fabuła rozwija się szybko, a liczne zwroty akcji sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Autor nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak fanatyzm, manipulacja, uprzedzenia czy wpływ strachu na ludzkie zachowanie. Momentami książka może wydawać się bardzo brutalna, a liczba równolegle prowadzonych wątków bywa przytłaczająca. Jednak właśnie te elementy sprawiają, że świat wydaje się realistyczny. To świetna propozycja dla fanów dystopii, thrillerów i literatury młodzieżowej, którzy lubią historie pełne napięcia i moralnych dylematów.

⭐⭐⭐⭐/5 Serię „Gone” miło wspominam z czasów, kiedy mała ja wypożyczała kolejne tomy z biblioteki i zaczytywała się w obłędnej dystopii o nastolatkach z Perdido Beach. Sam koncept, na którym opiera się ten książkowy świat jest jedyny w swoim rodzaju - wszyscy po 15. roku życia znikają z miasteczka, a niektórzy w wyniku mutacji otrzymują nadprzyrodzone moce. Z każdą częścią dowiadujemy się o tajemniczych wydarzeniach coraz więcej, każda książka potrafi zaskoczyć. Widzimy wyraźny rozwój postaci na przestrzeni serii, a także progres pisarski Michaela Granta - gdy porównuję 1. tom z trzecim zauważam parę znaczących różnic. REALISTYCZNE PODEJŚCIE DO PROBLEMÓW To, co uwielbiam w „Gone” to to, że umiejętnie porusza trudne tematy, z którymi mierzą się młodzi ludzie na co dzień. Mamy bohaterkę, która cierpi z powodu zaburzeń odżywiania i depresji, mamy postacie z ciężkim bagażem doświadczeń - problemami w domu, czy w szkole. Występuje reprezentacja LGBTQ+ i zobrazowanie jej dylematów oraz osoby o różnym pochodzeniu i wyglądzie. To wszystko czyni tę fantastykę młodzieżową wartościową i uświadamiającą lekturą, z którą może się utożsamić część nastolatków. Co ważne, w „Kłamstwach” widzimy też realistycznie przedstawioną relację romantyczną głównych bohaterów i dojrzewającą miłość, która przeżywa swoje wzloty i upadki, w tym konflikty w obliczu trudności RAMZ. BOHATEROWIE W „Gone” możemy wyróżnić mnóstwo bohaterów oraz ich perspektyw, co uważam, że nadaje książce dynamiki i świeżości. Ponadto, postacie są ciekawe, niejednoznaczne, różnorodne charakterowo i ciekawe pod względem psychologicznym. W „Kłamstwach” poznajemy nowych bohaterów, a także nowe perspektywy drugoplanowych postaci. FORMA Książka „Kłamstwa" jest napisana przystępnym językiem, charakterystycznym dla tego gatunku. Ta część różni się od poprzednich ilością akcji, tu skupiamy się, mam wrażenie, że bardziej na bohaterach i odkrywaniu sekretów RAMZ. Przyznam, że Michael Grant zdążył przyzwyczaić mnie do pędzących wydarzeń i „Kłamstwa” czytało mi się wolniej, robiłam dużo przerw w lekturze. Nie zmienia to jednak tego, że książka jest angażująca i satysfakcjonująca. Powrót do tej serii wywołał we mnie dużo pozytywnych emocji (nostalgia moment🥹) i cieszę się, że powstało wznowienie z nowym tłumaczeniem (i pięknymi okładkami!)💓 [współpraca recenzencka z wydawnictwem WeNeedYa]

umrzeć, a potem znowu żyć." ☢️ W RAMZ jest coraz gorzej. Z RAMZ nie ma jak uciec. Ale czy na pewno? Bohaterowie rozwiązują jeden problem, przy czym „rozwiązują” to spory eufemizm, tylko po to, by za chwilę zmierzyć się z kolejnym. Walka o przetrwanie popycha ich do przerażających rzeczy, nawet ci, którzy mieli stać na straży porządku, powoli tracą nadzieję i mają dość. Jednym słowem jest naprawdę źle. Jednak dla nas, czytelników, to dobra wiadomość, ponieważ ta historia z każdą przeczytaną stroną wciąga coraz bardziej. Tylko na koniec pojawiają się nieprzyjemne pytania. Czy na ich miejscu nie zachowalibyśmy się podobnie? Czy nie zrobilibyśmy wszystkiego, żeby przeżyć i ocalić najbliższych? Czy poczucie władzy i siły nie wypaczyłoby naszego kompasu moralnego? Przecież to tylko dzieci. Prawda?