Oczy są najsmaczniejsze

Widzę, jak śledzi mnie wzrokiem. Wiem, że Azjatki to jego obsesja. Patrzy, jakby chciał zawłaszczyć przestrzeń. A ja patrzę mu w oczy. Są takie niebieskie! Takie piękne! A ja jestem głodna. I sprawię, że zniknie. Już więcej nie spojrzy na kobiecość jak na coś, co można ocenić, zawłaszczyć i posiąść. Nie zniszczy mojej mamy. A ja się nasycę. Bo przecież najsmaczniejsze są oczy. Są takie pyszne! Można patrzeć na człowieka i człowieka w nim nie widzieć. Zamiast tego jest pragnienie. Chęć zemsty. Najgorsza i najbardziej niebezpieczna. I taka moja. A w tym wszystkim zostały ze mną oczy. Bo one patrzyły, kiedy chciałam powieki zamknąć. Pamiętały, kiedy ja chciałam zapomnieć i milczały, kiedy głos ugrzązł mi w gardle. Jaki przenikający ten horror, jaki mi potrzebny i w piękny sposób napisany. Choć ja wydłubałam z niego więcej skrawków z literatury pięknej, więcej takich emocji dla siebie zabrałam. Aż dziw, że to debiut. Pióro autorki jest tak dojrzałe i cudnie intensywne, że zupełnie tego nie czuć. Gdyby taka groza czekała na mojej drodze, czytałabym ją częściej. Polecam z całych sił. Czytajcie. Czujcie.