Skradzione piękno

się, że jedna z jej muz po latach od zaginięcia zostaje znaleziona m@rtwa, asystent artystki - Oskar Pieniążek - zaczyna interesować się bardziej historią modelek i odkrywa fakty, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Moje drugie spotkanie z twórczością autorki było niezwykle udane. Co prawda świat sztuki nie do końca jest moim światem, ale zbudowana fabuła i przede wszystkim emocje bardzo przyciągały do lektury. Bo to, co tu najważniejsze, ukryte jest za oczami widza. Sztuka niekoniecznie jest tutaj ukojeniem. Ona pokazuje ludzkie ułomności i cenę, jaką trzeba zapłacić, aby odnieść sukces. Każdy z bohaterów wykreowanych przez autorkę ma wiele do powiedzenia i ma ogromny wpływ na każdy element tej układanki. Ale też tutaj nie chodzi o to, by złapać króliczka, ale by go gonić. Od jakiegoś czasu już się zastanawiam nad tym, że są czytelnicy, których rozczarowuje lektura, gdy za szybko rozgryzają zamysł autora. Ja do nich nie należę, ja podziwiam to, jak autor tworzy klimat, buduje napięcie, jakie cechy charakteru nadaje swoim bohaterom. Dopiero na szarym końcu pojawia się to, czy odgadłam: kto, jak i dlaczego z@bił. W tym przypadku to zupełnie nie miało znaczenia, bo autorka po drodze rzucała tyle innych ciekawostek, że po prostu doskonałe się bawiłam przewracając kolejne strony.

portrety kobiet🖼️ i zagadka, która zaczyna się od odnalezienia zwłok jednej z muz Astrid - przyznaję, że to połączenie skutecznie mnie skusiło. Spodobał mi się styl autorki. Jest lekki, przystępny i sprawia, że przez książkę po prostu się płynie. Krótkie rozdziały dodatkowo sprzyjają szybkiemu tempu, a historia wciągnęła mnie na tyle, że ani się obejrzałam, a byłam już blisko końca. Połączenie świata zbrodni ze sztuką🎨 jest naprawdę ciekawe, zwłaszcza że obrazy Astrid nie są tylko efektownym tłem wydarzeń, ale stają się główną częścią zagadki. Podobało mi się również wzbogacenie fabuły o dodatkowe treści, między innymi artykuły, wywiady dotyczące muz artystki. Dzięki nim opowieść nabierała autentyczności i momentami można było poczuć, jakby zaglądało się do prawdziwego śledztwa. Autorka podrzucała kolejne tropy, zostawiała niedopowiedzenia i skutecznie kierowała moje podejrzenia w różne strony. Najwięcej emocji przyniósł mi finał. To właśnie wtedy wszystkie rozsypane wcześniej elementy zaczęły wskakiwać na swoje miejsce a intryga wreszcie się domknęła. Nie każdy trop okazał się tym, czego się spodziewałam, ale zakończenie dało mi poczucie satysfakcji, więc na plus. Jeśli miałabym czegoś chcieć więcej, to chyba przede wszystkim napięcia. Nie przez całą opowieść czułam ten charakterystyczny dla thrillera niepokój czy poczucie zagrożenia. Nie przeszkodziło mi to jednak w czerpaniu przyjemności z lektury. W „Skradzionym pięknie" sztuka, tajemnice i zbrodnia splatają się w układ znacznie bardziej niepokojący niż mogłoby się wydawać. Bo jak się okazuje czasem wystarczy spojrzeć na piękny obraz z odrobinę innej perspektywy, żeby dostrzec coś, czego wcześniej zupełnie nie było widać👁

z jego muzami stanowią dla mnie dość oryginalne tło wydarzeń i zdecydowanie przypadło mi ono do gustu. Powieść daje również sporo przestrzeni do zastanowienia się nad tym, czym właściwie jest piękno i kto ma prawo je posiadać, przedstawiać czy oceniać. W świecie Astrid piękno staje się niemal obsesją, a granica między zachwytem a zawłaszczeniem zaczyna się zacierać. Wciągnęła mnie historia tajemniczej artystki, jej obsesja oraz zagadkowa przeszłość. Byłam ciekawa, co kryje się za tajemniczymi zaginięciami kobiet i niewyjaśnionymi przyczynami ich śmierci. Każda z nich ginęła w innych okolicznościach, co sprawiało, że jeszcze trudniej było dostrzec łączące je elementy. Bohaterzy, choć nie są policjantami, całkiem dobrze radzą sobie z prywatnym śledztwem. Zwracają uwagę na szczegóły i potrafią połączyć fakty, które innym umykają. Obrazy i ich modelki są istotną częścią historii, dzięki czemu zagadka nabiera nieco innego charakteru i pojawia się w niej sporo analizy psychologicznej. Fabuła stopniowo odsłania kolejne tajemnice, a zaginięcia, śmierć, tajemnicza artystka i przeszłość, która powoli wychodzi na jaw, tworzą naprawdę intrygującą całość. Zagadka kryminalna została poprowadzona skrupulatnie aż do samego finału. Oczywiście przeczuwałam, jak wszystko może się rozwiązać, ale zupełnie nie popsuło mi to przyjemności z lektury. Zawsze ciekawi mnie przede wszystkim to, w jaki sposób bohaterowie ostatecznie zdemaskują sprawcę. Autorka stworzyła postać sprawcy skomplikowanego i uwikłanego w demony przeszłości, które nie pozwoliły mu żyć normalnie. Pragnienie zemsty całkowicie przesłoniło mu obraz rzeczywistości. Myślę, że to jeden z najgorszych rodzajów sprawców - trudny do wykrycia, potrafiący doskonale się kamuflować i przez długi czas stwarzać pozory normalności. „Skradzione piękno” to historia, w której piękno ma swoją mroczną stronę, a za zachwycającymi obrazami kryją się tajemnice, obsesja i zbrodnia 🖤