Zniknięcia

niebezpieczny. Mógł sprawić, że ludziom stanie się krzywda. A w tej szkole teraz królował strach. Życie w Perdido Beach się zmieniło. Wydarzyło się coś wielkiego i okropnego." Pamiętam, że swego czasu o tej serii mówili wszyscy, ale minęło prawie 20 lat, więc miałam wątpliwości, czy wznawianie jej po tak długim czasie to dobry pomysł. Okazało się, że pomysł był świetny. Szczerze, może to jeszcze zbyt duża euforia po lekturze, ale zgadza się tutaj absolutnie wszystko, ja po prostu przepadłam podczas czytania. Brutalna, pełna niespodziewanych zwrotów akcji fabuła poprowadzona jest perfekcyjnie, ale przede wszystkim przeraża tym, jak pokazuje, co się dzieje z ludźmi, którzy zostaną postawieni w ekstremalnych sytuacjach. Nieważne, czy masz 14 czy 40 lat, strach i walka o przetrwanie potrafią wyciągnąć z nas to, co najlepsze lub to, co najgorsze i że nigdy nie jest to tak oczywiste, jakby się mogło wydawać. Nasi młodzi bohaterowie szybko i boleśnie nauczą się, że nie ma tylko tych dobrych i tych złych i że sami, mimo najlepszych chęci, będą postępować moralnie wątpliwie. Ogromne pozytywne zaskoczenie, pochłaniająca i wbrew pozorom dająca do myślenia. Czytajcie.

to, że tytuł został przetłumaczony, ale zachowano ogólną nazwę serii, mam nadzieję, że zostanie to zachowane przy kolejnych częściach. Mimo wszystko, tłumaczenie jest dość toporne i momentami bywa kalką z języka angielskiego, zupełnie jakby w procesie translacji wspierano się programem do tłumaczenia. Miejscami też nie jest do końca konsekwentne - nazwa własna Coates Academy czy PBNP została zachowana w oryginalnej wersji, ale już Barbara's Daycare zostało przetłumaczone jako "Żłobek Barbary" (lepiej było zostawić to jako "żłobek Barbara's"). Tak samo nazwa RAMZ - okej, wiernie oddaje angielskie FAYZ jeśli rozwinie się skrót, ale samo w sobie jako akronim z niczym się nie kojarzy. I tutaj też lepiej byłoby: zostać przy poprzednim tłumaczeniu na ETAP (ma polskie znaczenie, logicznie się spinało z tym, że każda część serii była jakąś fazą/etapem w lore), zostać przy oryginalnej nazwie FAYZ (tak jak to zrobiono przy PBNP, chociaż "nuclear plant" na spokojnie można było przetłumaczyć na "elektrownia jądrowa"), albo stworzyć nową nazwę, która nawet jako akronim miałaby jakieś znaczenie w języku polskim (chociażby FAZA - Fatalna Anomalia Zamkniętego Areału, czy może ZONA - Zamknięty Obszar Nienaturalnej Anomalii). No ale pierwsza część już wyszła i nie ma już sensu zmieniać tego nieszczęsnego "RAMZ", bo to tak, jakby nagle zacząć nazywać Perdido Beach plażą Perdido. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że pozostałe części będą mniej topornie przetłumaczone, będzie mniej literówek (bo te również się pojawiły) i przede wszystkim, nie będzie pośpiechu wydawniczego, jak w przypadku ostatnich tomów pierwszego wydania.

Bez wyjaśnienia. Ano można domyślać się wielu rzeczy, ale tez można zajrzeć do książki Michaela Granta i przekonać się, ze mimo, że jest to jedynie opowieść, która nigdy się nie wydarzyła, to jednak autor traktuje ją śmiertelnie poważnie i prowadzi prosto w sam środek koszmaru. W niewielkim kalifornijskim miasteczku Perdido Beach świat nagle przestaje działać. Nauczyciele znikają z klas w trakcie lekcji, rodzice znikają z domów, kierowcy znikają zza kierownic samochodów. W jednej chwili dzieci zostają same. Zdezorientowane, przerażone, bez opieki i co gorsza, uwięzione pod tajemniczą, niewidzialną kopułą, która odcina je od reszty świata, a To jednak dopiero początek. Grant buduje tu wizję postapokalipsy, która jest szczególnie przejmująca, bo jej bohaterami są dzieci i nastolatki. To oni muszą zorganizować sobie życie w nowej rzeczywistości. Muszą zdobywać jedzenie, pilnować porządku, dbać o młodszych. Muszą też zdecydować, kto będzie rządził. A tam, gdzie pojawia się władza, zwykle pojawia się przemoc. Szybko okazuje się, że brak dorosłych nie oznacza wolności, lecz brutalną walkę o przetrwanie. Silniejsi zaczynają dominować nad słabszymi. Tworzą się frakcje, rodzi się tyrania, strach staje się narzędziem kontroli. Granica między dobrem a złem zaczyna się zacierać, bo czy można wymagać moralnej doskonałości od trzynasto czy czternastolatków postawionych w sytuacji granicznej? Tempo powieści jest zawrotne. Akcja nie zwalnia ani na chwilę, a napięcie rośnie z każdą stroną. Autor łączy elementy thrillera, horroru i powieści młodzieżowej, tworząc historię, która wciąga bez reszty. Brutalność nie jest tu tanim chwytem, jest konsekwencją świata pozbawionego zasad i dorosłego nadzoru. Jednocześnie to opowieść o dorastaniu w ekstremalnych warunkach. O odpowiedzialności, która spada na barki tych, którzy nie powinni jej jeszcze dźwigać. O utracie niewinności. O wyborach, które mają realne, często tragiczne konsekwencje. Choć bohaterami są nastolatki, książka nie jest wyłącznie dla młodych czytelników. To mroczna, momentami bezlitosna historia. To wybuchowy początek serii, opowieść o świecie bez dorosłych, ale przede wszystkim o świecie bez granic. A tam, gdzie nie ma granic, wszystko jest możliwe. Nawet najgorsze.