Na tej ziemi [ Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich]

jako psycholog, Rhea mieszka w kolektywie, a Joel ma syna i jest mistrzem ucieczek, zarówno dosłownych jak i emocjonalnych. Wraz z matką Alice spotykają się na pogrzebie dziadka Ernsta. To wydarzenie staje się punktem wyjścia do opowieści o trzech pokoleniach rodziny, które są połączone w sposób, w którego sami nie są świadomi.  “Na tej ziemi” to kolejna część serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Theis Ørntoft przedstawia chwilami bardzo złożoną i nieoczywistą historię pewnej rodziny. Fabuła od początku mnie zaciekawiła, choć momentami gubiłam się w powiązaniach między bohaterami i przeskokach między narracjami. To historia, która wymaga skupienia i cierpliwości, bo autor nie wszystko przedstawia nam wprost i zmusza czytelnika do samodzielnego myślenia i łączenia nie tylko wątków ale również drzewa genealogicznego bohaterów.  Nie znajdziemy tu dynamicznych zwrotów akcji czy momentów trzymających w napięciu. Zamiast tego dostajemy możliwość zastanowienia się nad życiem, relacjami i przemijaniem. Autor zabiera nas w różne miejsca, od Norwegii, przez Jutlandię, aż po kosmos. Ta różnorodność nadaje historii wielowymiarowości, pokazując, że losy bohaterów są częścią czegoś zdecydowanie większego. Najbardziej poruszyła mnie część fabuły opowiadającą historię Ernsta, to właśnie ona najmocniej zapadła mi w pamięci i wywołała najwięcej emocji. “Na tej ziemi” pokazuje, że nasze życie nie tylko przeplata się z życiem innych ludzi, ale również z historią, czasem i naturą, które tak jak my, wciąż się zmieniają. To historia, która skłania do przemyśleń i zatrzymania się na chwilę.

tej książki ciężko być sędzią... Pewne wątki mogą budzić chwilowo różne emocje, ale ja finalnie dla każdego byłam neutralnym obserwatorem. To było moje pierwsze spotkanie z Serią Dzieł Pisarzy Skandynawskich Wydawnictwa Poznańskiego, więc nie mam punktu odniesienia. Książka, mimo że licząca ok. 700 stron, była bardzo wciągająca - do tego stopnia, że czytając ją wieczorami... nastawiałam budzik, żeby nie przepaść i nie czytać do rana. Autor opisuje losy trzech pokoleń bohaterów, początkowo przy każdej historii odnosimy wrażenie że wskoczyliśmy do jakiejś innej opowieści, by następnie zauważyć powiązania z losami innych bohaterów. A kolejna księga daje nam rozwinięcie tych losów i pokazuje kolejne wspólne punkty. I mimo, że styl życia i zachowania niektórych bohaterów to w świecie moich wartości jakaś abstrakcja, to jednak ciężko ich osądzać i nie lubić. Książka nakłania do zatrzymania się i zaufaniu temu, co odwieczne, zauważenia złudności w kontroli nad wieloma sprawami, zaakceptowania biegu dziejów takim jakim jest... I mimo, że czasem pewne wątki wydają się chaotyczne, z czasem składają się w jedną całość i momentami można poczuć podczas lektury to słynne duńskie hygge ;)

sercu niezapomnienia dreszcze bo śladami przeszłości ukołysana uczę się chować przed deszczem we mnie sny cudze ja jeszcze się łudzę na tej ziemi w ból i czułość się mieszczę pomiędzy chwilą a wiecznością w półkroku drżymy odsłonieni i nagą ciszy samotnością od siebie tak oddaleni oddychamy życia szarością już w siebie niewpatrzeni ciepło twojej dłoni już mnie nie osłoni na tej ziemi na chwilę wszystko jest a czas nieprzerwanie odchodzi tylko ziemia pamięta tylko ona łzy cierpkie łagodzi w przeszłości uczuć zamknięta myśli niepewne wciąż rodzi w niej przeszłości prawda zaklęta między oddechami między westchnieniami na tej ziemi ty i ja w siebie wpatrzeni odchodzimy nieustannie na tej ziemi ty i ja kochamy niestarannie Świat można w dłoniach zamknąć. Czerpać garściami z niekończących się możliwości. Kochać można różnie i najmocniej, czule i oszczędnie. Szukać siebie i nieustannie marzyć. Można cieszyć się i płakać na życie. Jak zagubione dzieci do ziemi swojej możemy wracać. A ziemia nasza tam, gdzie serce i dusza spokojem oddychają. I choć ciepło drugiej dłoni jest tylko na chwilę i głos czyjś obok też. Nikt nie zostanie tu na zawsze. To jedyna pewność życia. „Na tej ziemi” to saga, która brzmi jak cisza, która splata rodzinne więzi. W tej ciszy pokolenia szukają swoich dróg. Czas przemierzają, błądzą i odnajdują się. Uczą się strat, imiona szczęścia poznają. A tłem tej egzystencji natura, ziemia i czas. Słowa są tutaj bez upiększeń, ale z czułością dla pęknięć, w których zawiera się sens. Podążam ostatnio za literaturą piękną. Szukam w niej czegoś, co więcej znaczy. Więcej siebie chcę w niej odnajdować. I ta książka mi na to pozwoliła. Choć nie jest łatwa. Toczy się słowami powoli. Momentami przytłacza opisami i filozoficznymi wywodami, a jej obszerność może budzić zniechęcenie. Tutaj potrzeba jednak ciszy i zaufania, że ona podaruje coś więcej. Mi podarowała. Polecam.