Na tej ziemi [ Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich]

tej książki ciężko być sędzią... Pewne wątki mogą budzić chwilowo różne emocje, ale ja finalnie dla każdego byłam neutralnym obserwatorem. To było moje pierwsze spotkanie z Serią Dzieł Pisarzy Skandynawskich Wydawnictwa Poznańskiego, więc nie mam punktu odniesienia. Książka, mimo że licząca ok. 700 stron, była bardzo wciągająca - do tego stopnia, że czytając ją wieczorami... nastawiałam budzik, żeby nie przepaść i nie czytać do rana. Autor opisuje losy trzech pokoleń bohaterów, początkowo przy każdej historii odnosimy wrażenie że wskoczyliśmy do jakiejś innej opowieści, by następnie zauważyć powiązania z losami innych bohaterów. A kolejna księga daje nam rozwinięcie tych losów i pokazuje kolejne wspólne punkty. I mimo, że styl życia i zachowania niektórych bohaterów to w świecie moich wartości jakaś abstrakcja, to jednak ciężko ich osądzać i nie lubić. Książka nakłania do zatrzymania się i zaufaniu temu, co odwieczne, zauważenia złudności w kontroli nad wieloma sprawami, zaakceptowania biegu dziejów takim jakim jest... I mimo, że czasem pewne wątki wydają się chaotyczne, z czasem składają się w jedną całość i momentami można poczuć podczas lektury to słynne duńskie hygge ;)

sercu niezapomnienia dreszcze bo śladami przeszłości ukołysana uczę się chować przed deszczem we mnie sny cudze ja jeszcze się łudzę na tej ziemi w ból i czułość się mieszczę pomiędzy chwilą a wiecznością w półkroku drżymy odsłonieni i nagą ciszy samotnością od siebie tak oddaleni oddychamy życia szarością już w siebie niewpatrzeni ciepło twojej dłoni już mnie nie osłoni na tej ziemi na chwilę wszystko jest a czas nieprzerwanie odchodzi tylko ziemia pamięta tylko ona łzy cierpkie łagodzi w przeszłości uczuć zamknięta myśli niepewne wciąż rodzi w niej przeszłości prawda zaklęta między oddechami między westchnieniami na tej ziemi ty i ja w siebie wpatrzeni odchodzimy nieustannie na tej ziemi ty i ja kochamy niestarannie Świat można w dłoniach zamknąć. Czerpać garściami z niekończących się możliwości. Kochać można różnie i najmocniej, czule i oszczędnie. Szukać siebie i nieustannie marzyć. Można cieszyć się i płakać na życie. Jak zagubione dzieci do ziemi swojej możemy wracać. A ziemia nasza tam, gdzie serce i dusza spokojem oddychają. I choć ciepło drugiej dłoni jest tylko na chwilę i głos czyjś obok też. Nikt nie zostanie tu na zawsze. To jedyna pewność życia. „Na tej ziemi” to saga, która brzmi jak cisza, która splata rodzinne więzi. W tej ciszy pokolenia szukają swoich dróg. Czas przemierzają, błądzą i odnajdują się. Uczą się strat, imiona szczęścia poznają. A tłem tej egzystencji natura, ziemia i czas. Słowa są tutaj bez upiększeń, ale z czułością dla pęknięć, w których zawiera się sens. Podążam ostatnio za literaturą piękną. Szukam w niej czegoś, co więcej znaczy. Więcej siebie chcę w niej odnajdować. I ta książka mi na to pozwoliła. Choć nie jest łatwa. Toczy się słowami powoli. Momentami przytłacza opisami i filozoficznymi wywodami, a jej obszerność może budzić zniechęcenie. Tutaj potrzeba jednak ciszy i zaufania, że ona podaruje coś więcej. Mi podarowała. Polecam.