Lato, by Cię odzyskać

potrafi pisać o emocjach. Choć nadal moją ulubioną częścią cyklu pozostaje Jesień, to Lato znajduje się tuż za nią. Jest to opowieść o Jasmine, organizatorce ślubów, która po bolesnym rozstaniu próbuje zostawić przeszłość za sobą. Wszystko komplikuje się, gdy podczas ślubu przyjaciół we Włoszech ponownie spotyka Andréę Morettiego, swoją pierwszą i nigdy do końca niezapomnianą miłość. Los sprawia, że muszą spędzić razem więcej czasu, a dawne uczucia szybko dają o sobie znać. Znajdziecie tu wszystko, czego może pragnąć miłośniczka romansów, bo i ogrom uczuć, bohaterów, którym trudno nie kibicować, oraz problemy, z którymi mierzy się wiele par. Autorka nie boi się także poruszać ważnych i aktualnych tematów, dzięki czemu historia jest wiarygodna. Ogromnym atutem powieści jest również klimatyczna włoska otoczka, która dodaje opowieści wyjątkowego uroku. Do tego garść paryskich retrospekcji sprawia, że jeszcze łatwiej zanurzyć się w historii bohaterów i zrozumieć ich przeszłość. To mądra i urocza opowieść o miłości dojrzewającej przez lata, o bólu, który potrafi przerodzić się w coś dobrego, oraz o decyzjach, do których każda kobieta ma prawo i za które nie powinna być oceniana. Wzruszająca, ciepła i skłaniająca do refleksji, zdecydowanie warta poznania.

kocha. Z biegiem czasu dowiedziałem się jednak, że jest jedna gorsza rzecz: zerwanie z osobą, którą nadal kocha się na zabój." 🍊 Jeżeli kończyć serię, to właśnie w taki sposób, w jaki zrobiła to Morgane Moncomble. Wiem, wiem, narzekałam trochę na Wiosnę, ale nie ma to teraz znaczenia, ponieważ Lato jest perfekcyjne. Z jednej strony jest cudownie klimatyczne, lekkie i zabawne. Z drugiej natomiast, cóż, nie da się tego powiedzieć delikatniej, więc powiem wprost. Ta historia w pewnym momencie wyrwie wam serce i to bez znieczulenia. Jednak to, czego nie będziecie się spodziewać, to tego, że mimo wszystko przyniesie wam ona też pewien rodzaj uzdrowienia i oczyszczenia. Autorka w epilogu prosi, żeby nie spojlerować fabuły i oczywiście tego nie zrobię, ale o jednej rzeczy muszę wspomnieć. Zarówno Jasmine, jak i pozostali bohaterowie porównują nowo poznane osoby do postaci z filmów animowanych Studia Ghibli. To był właśnie ten moment już na samym początku, kiedy pokochałam tę historię. Bolało, ale było pięknie.