DJ Bambi [Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich]

przypomina mi islandzki krajobraz - surowy, chłodny, minimalistyczny. Ale pod tą oszczędnością drży coś ogromnego. Smutek. Tęsknota. I potrzeba, by choć raz w życiu zostać zobaczonym naprawdę. Bo Auður Ava Ólafsdóttir nie pisze o transpłciowości w sposób manifestacyjny. Ona pisze o człowieku zmęczonym wieloletnim udawaniem. O kimś, kto przez całe życie funkcjonował w źle dopasowanej wersji siebie - jak w ubraniu odziedziczonym po kimś obcym. Logn. Imię tymczasowe. Bezpieczne. Jeszcze nie do końca własne. Bohaterka ma 61 lat i dopiero teraz próbuje zawalczyć o ciało, w którym będzie mogła naprawdę zamieszkać. I jest w tym coś rozdzierającego - świadomość, ile życia można przeżyć na "pół gwizdka" tylko dlatego, że świat łatwiej akceptuje nasze milczenie niż prawdę... Wiele tu o samotności. Tej codziennej, cichej. O siedzeniu przy rodzinnym stole i czuciu się jak intruz we własnym życiu. Ale też o synu, który nie wie już, kim jest dla niego osoba, którą dotąd nazywał ojcem. O siostrach, które wolą pamiętać dawną wersję człowieka niż spróbować poznać prawdziwą. I na szczęście o bliźniaku, który jest, wspiera, pomaga, choć i on może być w tym wszystkim trochę pogubiony. Zachwyciło mnie też, jak subtelnie autorka splata cielesność z emocjami. Bambi pracując naukowo z komórkami i tkankami, bada ludzkie ciało, a jednocześnie sama całe życie czuje się uwięziona w biologii, która dla innych wydaje się oczywista. Jakby najtrudniejszą anatomią do zrozumienia była anatomia własnej tożsamości. „DJ Bambi” nie krzyczy. Ona po prostu siada obok i subtelnie, z uważnością przypomina, że czasem największym aktem odwagi nie jest walka ze światem. Tylko powiedzenie: hej, to właśnie ja. I taki(a) jestem kompletny(a). Piękny manifest wolności i akceptacji🤍

są 🤔 dodam, że to seria w której ukazują się niezależne tomy, różne historie, różni autorzy. Jedyne co tą serię łączy to skandynawskie pióra. Jednak do rzeczy... #djbambi to 61 letnia kobieta, którą od pełni kobiecości dzieli tak niewiele. Jedna operacja i jak sama mówi, może umierać. To historia trans kobiety, która wierzy, że na zmiany nigdy nie jest zbyt późno. To również historia o tym, że czasami milczenie daje więcej wsparcia niż tysiąc słów. To piękna opowieść o bliźniętach. Nie wiem czy zamysł był właśnie taki, ale relacja rodzeństwa i zmiana płci, szły sobie przez całą powieść obok siebie. Natomiast na koniec mogę powiedzieć, że to właśnie miłość brata i siostry była dla mnie najbardziej poruszająca. Czułam momentami ból bohaterki, ale nie mniej intrygujący był dla mnie jej brat. Mogłaby o nim powstać osobna powieść. Ciekawość rozpalała moją wyobraźnię, temat podgrzewał emocje. Nie będę ukrywać, że byłam zaintrygowana tym, jak zostanie pokazana relacja Bambi z bliskimi. W końcu większość życia była mężczyzną, miała żonę i dziecko. Czuję niedosyt i to ogromny. Czyta się lekko, klimat wciągający, narracja spokojna, momentami bolesna, w końcu dotyka trudnych tematów. Jednak za mało w ,,DJ Bambi" samej Bambi. Chciałabym więcej, głębiej... Jest to jednak tylko moje wrażenie i może kogoś z Was było całkiem inne? Czekam na info 😀 Ode mnie 6,5/10