Krzywda

Moniki Janik, a w nim oprócz ciała właścicielki śledczy znajdują szczątki dziecka. Głębsza analiza miejsca zbrodni, w którą wchodziło między innymi przeszukanie komputera denatki wykazuje, że to co działo się w tym domu wykracza poza wszelkie reguły. Skala okrucieństwa i wynaturzenia z jakim policjanci mają do czynienia zaskakuje nawet najbardziej doświadczonych z nich. Śledztwo trwa, a w miarę jego postępu rodzi się coraz więcej pytań. Kto odpowiada za kolejne podpalenia? Komu jest na rękę śmierć kolejnych osób? Wiktoria Błońska nie czeka na wyniki postępowania. Wykorzystując wieloletnie dziennikarskie doświadczenie i wrodzoną dociekliwość postanawia wyjaśnić sprawę samodzielnie. Jest przekonana, że śmierć jej ukochanego nie może pójść na marne. Wszystkie tropy ponownie prowadzą do TechLeku, który wydaje się źródłem całego zła, jakie ją dotknęło. Pytanie jest jedno. Czy jej intuicja jeszcze działa? „Krzywda” to bezpośrednia kontynuacja „Rozpaczy” spod pióra Klaudii Muniak. Tu muszę stanowczo wspomnieć, nie da się czytać tej książki bez poznania pierwszej odsłony. Ilość wątków, do których wraca autorka, nawiązań do poprzednich niedokończonych spraw i rozstrzygnięć powoduje, że poznanie pierwszego tomu jest wręcz konieczne. Książka początkowo sprawiała wrażenie mocno zagmatwanej i chaotycznej. W pewnym momencie jednak wszystko wskoczyło na swoje tory i pięknie pognało w kierunku satysfakcjonującego zakończenia. Motywy zostały wyjaśnione, a prawda za którą gonili bohaterowie częściowo ujrzała światło dzienne. Jednak to, co autorka zrobiła na końcu daje nadzieję to, że jeszcze usłyszymy o Wiktorii Błońskiej. Tym, którzy czytali poprzedni tom polecam „Krzywdę”. Tym niewtajemniczonym – całą serię. Te książki to gwarancja dobrej zabawy.

Natomiast podcza sprawdzania laptopa kobiety, zostają znalezione bardzo niepokojące materiały, które ujawniają szczegóły o bestialskim eksperymencie. Wiktoria Błońska zaczyna drążyć coraz bardziej i swoje dziennikarskie śledztwo skupia na tym, że ludzie, którzy mieli chronić dziecko, krzywdzili je. Po pierwsze to, co najważniejsze: zanim zabierzecie się za KRZYWDĘ, koniecznie przeczytajcie ROZPACZ. Te dwa tomy są bowiem nierozerwalnie ze sobą powiązane i drugi wynika bezpośrednio z pierwszego. Autorka po raz kolejny porusza bardzo kontrowersyjny temat i nie boi się wskazywać zagrożeń z tym związanych. W historii kryminalnej ukryte jest pytanie o moralne podwaliny eksperymentu i granic ludzkiego sumienia. Nie jest to łatwa lektura, gdyż zmusza do trudnych refleksji, które gnieżdżą się w podświadomości i nie pozwalają spokojnie zasnąć. A jednak zbudowani bohaterowie są tak realni, że człowiek się zastanawia, czy takie rzeczy mogłyby się faktycznie wydarzyć. Klonowanie ludzi? Przyszłość czy zagrożenie? Naprawdę boję się nawet o tym myśleć.. Książka ewidentnie zmusza do dyskusji, a zakończenie sugeruje, że to jeszcze nie koniec..

to kontynuacja Rozpaczy - pierwszego tomu serii. Autorka rozprawia się tu z wątkami, które w pierwszej części pozostały nierozwiązane. Pożar domu poszukiwanej Moniki Janik miał dać odpowiedzi na to co działo się z kobietą. Ujawnił jednak znacznie więcej. Odnalezione szczątki małego dziecka dają pierwszy trop do odkrycia mrocznej i obrzydliwej tajemnicy. Na laptopie Janik policja odryła zapiski, które uzupełniają ten okrutny obraz. Dokumentuje on chłodną kalkulację i trudne do opisania okrucieństwo. Jak ta sprawa łączy się ze śmiertelnym wypadkiem dziecka w jednym z lokalnych żłobków? Dziennikarka, która jest zaangażowana w sprawę od dłuższego czasu tak z pobudek zawodowych, jak i osobistych jest zdeterminowana, żeby odkryć prawdę. Czy jej się to uda? Odpowiedź czeka na kartach powieści. Czytało mi się ją świetnie. W moim odczuciu lekturę Krzywdy należy poprzedzić przeczytaniem Rozpaczy. Obie książki stanowią znakomitą całość. Serdecznie polecam.