Wiosna, by Cię poznać

mi podczas czytania „Jesieni, by ci wybaczyć”. Nie spodziewałam się, że kolejna część aż tak mnie wciągnie. Myślałam, że to po prostu niemożliwe, żeby wszystkie tomy tej serii podobały mi się aż tak bardzo. A jednak! Przez większość książki szczerzyłam się jak głupia do sera. Obserwowanie, jak rozwija się relacja głównych bohaterów, sprawiało mi mnóstwo przyjemności. Podobało mi się to, że za ich decyzjami stoją konkretne potrzeby, a nie tylko chęć bycia razem. Motyw fake datingu został tu wykorzystany w sposób, który naprawdę mnie kupił, a sama relacja sprawiła, że z przyjemnością śledziłam kolejne wydarzenia. Nie zabrakło też elementów nadających tej historii mroczniejszy charakter. Pojawienie się osoby z przeszłości bohaterów wywołało we mnie sporo sprzecznych emocji. Z jednej strony ta postać potrafiła mnie mocno irytować, a z drugiej nie mogłam przestać się zastanawiać, do czego to wszystko prowadzi. Dzięki temu nie miałam poczucia, że czytam wyłącznie lekką historię romantyczną. Kiedy wydawało mi się, że wszystko zaczyna się układać i bohaterowie wreszcie mogą odetchnąć, historia nagle skręciła w zupełnie nieoczekiwanym kierunku. Bez zdradzania szczegółów mogę powiedzieć, że dawno nie czułam podczas czytania takiego niepokoju i przerażenia. Kartkowałam strony ze łzami w oczach, desperacko chcąc dowiedzieć się, co będzie dalej. To był ten rodzaj napięcia, przez który trudno oderwać się od książki, nawet kiedy rozsądek podpowiada, że wypadałoby już iść spać. Ta historia najpierw sprawiała, że nie mogłam przestać się uśmiechać, a później wywołała we mnie zupełnie inne emocje i trzymała w napięciu do samego końca. Właśnie ta zmienność tak bardzo mi się spodobała. Nie spodziewałam się, że książka, przy której przez większość czasu będę się uśmiechać, zdoła jednocześnie wywołać we mnie tak silny niepokój. Jak na razie każda część tej serii zapewnia mi inne doświadczenie czytelnicze i zdecydowanie uważam, że warto po nią sięgnąć.

historia od Morgane Monocomble przenosi nas tym razem do Amsterdamu. To właśnie tam mieszka Magnolia razem z córeczką i tam poznaje cieszącego się nieciekawą opinią milionera Camilla Lavesque'a. Ona znalazła się w sytuacji bez wyjścia, on potrzebuje poprawy wizerunku, więc pomysł aranżowanego małżeństwa wydaje im się idealnym rozwiązaniem. Ale nie tylko prawdziwa miłość jest skomplikowana, ta udawana też potrafi nieźle zamieszać. Przyznaję, że lubię tę serię i tę część, podobnie jak poprzednie, czytało mi się bardzo przyjemnie, ale gdybym miała robić ranking, niestety ta znalazłaby się na ostatnim miejscu z jednego prostego powodu, a jest nim Magnolia (Nolia). Przykro mi, ale nie polubiłam jej w żadnym momencie. Była irytująco niedojrzała i naiwna, mimo tego co przeszła. Na szczęście był Camille, który, jeżeli chodzi o mnie, jest najlepiej wykreowanym i nie ukrywam, jak na razie moim ulubionym bohaterem tej serii. Nie do końca uwierzyłam też w ten cały plot twist, który mam wrażenie pojawił się ot tak. Przeczytajcie ze względu na Camilla i Amsterdam.

niej mogłam pozwolić sobie na kilka godzin totalnego relaksu, odcinając się od codziennych spraw i zanurzając w świecie pełnym emocji. To bez wątpienia najbardziej „cozy” książka ostatnich miesięcy. Moncomble prowadzi narrację spokojnie, bez pośpiechu, pozwalając historii rozwijać się naturalnie i z wyczuciem. Nie ma tu przerysowanych zwrotów akcji ani sztucznego dramatyzmu, a zamiast tego jest opowieść, w której napięcie narasta stopniowo, niemal niezauważalnie, aż w końcu zaczyna przyjemnie pulsować pod powierzchnią wydarzeń. Co ważne, nie jest to napięcie banalne czy głupkowate, bo autorka unika schematów, oferując historię, która angażuje emocjonalnie, ale pozostaje wiarygodna. Ogromną siłą powieści są bohaterowie. Zostali rozpisani z dużą uważnością i psychologiczną głębią, co sprawia, że ich decyzje i reakcje wydają się autentyczne. Tworzą wyjątkową parę, choć nieoczywistą, pełną sprzeczności, ale jednocześnie niezwykle spójną. To, co szczególnie wyróżnia ich relację, to fakt, że nie dają się ponieść emocjom w sposób impulsywny czy przesadzony. Zamiast tego powoli uczą się siebie nawzajem, budują zaufanie i jak mierzą się z własnymi ograniczeniami. Dzięki temu finał powieści smakuje jeszcze lepiej. Czytelnik czeka na niego z wypiekami na twarzy, bo wie, ile drogi bohaterowie musieli przejść, by się w tym miejscu znaleźć. To nie jest historia o miłości od pierwszego wejrzenia, lecz o uczuciu, które dojrzewa zupełnie niczym wiosna, która nie przychodzi nagle, ale stopniowo rozkwita. To książka idealna na moment, kiedy trzeba zwolnić, wziąć oddech, odpocząć i dać się otulić historii, która nie przytłacza. Delikatna, ale nie naiwna, romantyczna, ale nie przesłodzona. Po prostu dobra, w najlepszym, najbardziej kojącym znaczeniu tego słowa.