Seryjni mordercy II Rzeczpospolitej

standard, odkąd kilka lat temu (no, może więcej niż kilka!) weszłam z mężem do księgarni i wybrał on dla mnie książkę z półki, której pewnie bym nie wzięła, bo nie znałam autora, okładka mi się nie podobała i na pierwszy rzut oka sugerowała, że będzie to obyczajówka. A był to kryminał i obecnie jest to mój ulubiony autor i ulubiona seria. Był to Robert Dugoni z jego serią z Tracy Crosswhite. Jeśli macie podobne przygody, dajcie koniecznie znać! Ale wróćmy do "Seryjnych morderców II Rzeczpospolitej", która powiedzmy, że sugerowała jasno o czym będzie, ale prawda jest taka, że to grafika na okładce i jej wydanie, kolorystyka, twarda oprawa, sprawiły, że chciałam ją mieć na półce i poznać jej treść. A czy warto było? Doskonale każdy z nas zdaje sobie sprawę z tego, że na świecie pojawiło się wielu seryjnych morderców, ale wbrew pozorom, jakie stwarza się na temat II Rzeczpospolitej, niby spokojnej, niby wolnej od tego typu sytuacji, wcale tak nie było. I nareszcie ktoś postanowił, że trzeba precyzyjnie, rzetelnie pokazać, co właściwie się wtedy działo. A działo się, wierzcie mi. Na przestrzeni lat pojawiało się wielu morderców, choć jeszcze wtedy nie nazywano ich seryjnymi. Teraz to dla nas normalne określenia, ale w tamtych chwilach byli oni dla ludzi wampirami, czy po prosty potworami. Każdy oczywiście miał swój pseudonim i tak pojawiły się chociażby fabrykantki aniołków. Czasy to były piękne dla seryjniaków, bo schwytanie ich i udowodnienie tego, co robili wcale nie było tak proste. Obecnie mamy o wiele większe możliwości, ciężko się im wywinąć, ale tak szczerze, czy to powoduje, że na świecie jest mniej zła? Autor wziął na warsztat cztery historie i opowiedział je tak, że po plecach przebiega dreszcz, ale z drugiej strony w końcu ktoś postanowił je opisać. Rzetelnie, ale także z ogromnym rozmachem, zagłębiając się w chyba wszystkie możliwe artykuły z tamtych lat. Czy szokuje? Tak i to nie mniej niż społeczeństwo wtedy, gdy odkrywali zbrodnie. A czy istnieje ta doskonała? Na to pytanie, według mnie, nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, bo teoretycznie nie ma zbrodni doskonałej, ale być może nikt o niej jeszcze nie wie... Każdy, kto jest ciekawy tej brutalnej części historii naszego kraju z chęcią po tę książkę zapewne sięgnie i nie zawiedzie się, bo choć to reportaż, to autor opowiada absolutnie świetnie i nie ma nawet jednego momentu gdy myśli się, że to po prostu nudne sprawozdanie. Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Poznańskim.

Nie zawsze miało to uzasadnienie w faktach, ale w przypadku tych czterech historii były to określenia nad wyraz adekwatne. Zanim przejdę do meritum, chciałabym podkreślić, jak piękne wydanie tychże historii mam przed oczami. Twarda oprawa bowiem to dopiero początek. Duże wrażenie robi schludna i niemalże skromna grafika, która jednakże mocno wpływa na wyobraźnię. Kazdy rozdział rozpoczyna się piękną przedwojenną czcionką, a historie okraszone są zdjęciami z epoki czy grafikami. Powoduje to, że oczy również mają ucztę. Co do treści.. nie znałam tych historii wcześniej, ale też nie uważam się za eksperta w tematyce true crime. Wszystkie cztery przypadki są zatrważające i powodujące dreszcze grozy podczas ich poznawania. Na mnie osobiście największe wrażenie zrobiła historia "fabryki aniołków". Cóż te biedne dzieci były winne?... Widać, że autor wykonał tutaj ogrom pracy. W posłowiu dowiadujemy się, jak trudno było dotrzeć do odpowiednich źródeł, aby opowiedziane historie były jak najbardziej zbliżone do prawdy. Zresztą lista źródeł podanych w bibliografii jest wręcz imponująca.

odtwarza kulisy zbrodni, pokazując nie tylko sylwetki sprawców, ale też realia społeczne, biedę, napięcia i sensacyjne mechanizmy ówczesnej prasy. To książka, która burzy mit „spokojnych” lat II RP i udowadnia, że prawdziwe historie potrafią być bardziej przerażające niż fikcja. Czyta się szybko, chwilami z niedowierzaniem – ale i z refleksją nad tym, jak niewiele zmienia się w ludzkiej naturze. Idealna lektura dla miłośników historii z dreszczykiem, ale też gotowych na trwanie w świadomości że to książka oparta na faktach, a nie fikcja literacka.